Hayat Sana Yazıyorum

Hayat Sana Yazıyorum.
Seni Sana yazıyorum tarifsizim...

Biraz da kaldığım yerden yazıyorum bu mektubu sana.

Çünkü sen hayat,
yarısı gelinen yarısı kalınan bir noktaymışsın aslında , bunu yeni öğrendim…

"Ben" dediğin şeyin kim olduğunu bilmediğinde, "ben" sana yabancı kalır ya , seni öğrendikçe her gün daha seninle olmayı öğreniyorum…

Sonra da sende kalmayı…

Yaşadığımız her "an" birer tespih taneleri gibi peşi sıra hayat senaryomuz içinde bizi doğru yere yerleştiriyor aslında; İyiye veya kötüye değil...

Olduğumuz halimize yöneltiyor sadece ..

Duygularımıza söz verdiğimizde onları duyabiliyoruz; bedenimizde bir eksik olduğunda veya artma sesleniyor bize…

Her şey tam olduğunda , hiçbir duygumuzu hissedemiyoruz…

Tamlık hali, hissizlik sanki…

Bedenimizde bir şey eksildiğinde veya arttığında, ortaya mutlaka duygularımız çıkar ve ortaya çıkan her duygu, meydana gelen eksikliği doldurmaya yönelik bir işarettir aslında…

Stres, cevaplanmamış duygularımızın bedendeki yansımasıdır aslında …

Sevginin çoğu veya azı olmuyor…

Sevgi, varlığı çok hissedilebilen, bazense varlığını seçemediğimiz bir duygumuz…
Yoğun olduğunda önümüzü görmemizi engelleyerek belirsizlik, eksikliğinde ise azlık hissettiğimiz…

Oysa ki her duygu, bir ihtiyaçtan dolayı ortaya çıkıyor… Bu yüzden duygularımızı iyi tanımalı, onlara alan açmalıyız hayatımızda…

Çünkü bizler sadece kendimizi kandırıyoruz öncelikle, başkasını değil!

Aşk ise…
Görülmesi ve yaşanmasından çok hissedilmesini inandığım biz ‘iz bana göre…

Bizdeki eksikleri tamamlayabilceğimiz en kusursuz bileşimi bulduğumuz noktadadır aşk...

Sevgiye en yakın formda, en iyisine en yakın olduğun noktada buluşabilmek sadece…

Koşulsuz, sınırsız ve kalben ❤️

Ve işte hayat,
Seni sana yazıyorum tarifsizim
Sen bırakma beni,yarınlar bizim…
Ben sana yazmayı bırakmadıkça tutunuyorum , hissediyorum ve yaşıyorum…

Seninle yol almaya söz veriyorum..

Ve hep aşk ile ❣️